Ładowanie...

5. Hotel Bazar


 

W dniu 23 czerwca 1838 roku powołana została "Spółka Akcyjna Bazar", której inicjatorem był lekarz i społecznik Karol Marcinkowski. Wspierali ją wielkopolscy ziemianie i poznańscy kupcy. Celem statutowym było popieranie polskich inicjatyw, stąd siedziby tutaj miały takie instytucje jak Centralne Towarzystwo Gospodarskie, Bank Włościański, Towarzystwo Naukowej Pomocy, Towarzystwo Wykładów Ludowych, Towarzystwo Ludoznawcze, Kasyno Towarzyskie, a także Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk.

Pierwotnie przy ul. Nowej (obecnie Paderewskiego) wzniesiono budynek w stylu neoklasycystycznym z odniesionym do poziomu dachu portykiem, podzielonym pilastrami, a zwieńczony trójkątnym tympanonem, z dwiema czworobocznymi wieżami po bokach. Po wykupieniu sąsiedniej działki, dochodzącej do al. Wilhelmowskich (al. Marcinkowskiego) wzniesiono w latach 1898-1999 drugą część gmachu w stylu neobarokowym, według projektu Rogera Sławskiego.

Hotel Bazar był centrum polskiego życia kulturalnego, oświatowego ale też politycznego. Tutaj odbywały się zebranie polityczne, tu obradował Centralny Komitet Wyborczy, przygotowujący polskie listy kandydatów do Sejmu Pruskiego i Parlamentu Rzeszy. W tym hotelu miał siedzibę Komitet Narodowy – poznański rząd powstańczy okresu Wiosny Ludów (1848).

Najważniejszym momentem w dziejach Hotelu Bazar był jednak niewątpliwie grudzień 1918 roku, kiedy gościł w nim Ignacy Jan Paderewski. Jego przemówienie wygłoszone z hotelowego balkonu stało się wydarzeniem, które uruchomiło kolejne zdarzenia prowadzące do wybuchu powstania wielkopolskiego. Pamięć o tym zapisana jest nie tylko w okolicznościowej tablicy umieszczonej na wyoblonym narożniku hotelu, ale także w toponimii miejskiej, na pamiątkę tego wydarzenia ul. Nowa nazwana została ul. Paderewskiego, plac Wilhelmowski – placem Wolności, a biegnąca wzdłuż niego ul. Berlińska – ul. 27 Grudnia.

Hotel Bazar spłonął podczas walk o miasto w 1945 roku. Jego pospieszna odbudowa – bez żadnych planów, na podstawie monografii z 1938 roku – zakończyła się w 1949 roku. Rok później przejęty został przez Orbis, w którego rękach pozostawał do 1990 roku, kiedy powrócił do rąk przedwojennych właścicieli, którzy sukcesywnie i z wielką pieczołowitością przywracają mu dawny blask.

Zobacz także