Ładowanie...

Biografie

Adam Białoszyński (1890–1949)

Urodził się w Poznaniu przy ul. Żurawiej 7/5. Jako poddany cesarza niemieckiego, służył w marynarce wojennej, gdzie uzyskał stopień bosmana. Gdy tylko pojawiły się ku temu możliwości, zdezerterował z armii i powrócił do rodzinnego Poznania.

Już od listopada 1918 roku organizował 4 Kompanię Służby Straży i Bezpieczeństwa Marynarzy w Poznaniu. Na kartach regionalnej historii zapisało się natomiast spotkanie, jakie miało miejsce 5 grudnia 1918 roku w kawiarni „Zielona” przy ul. Wrocławskiej, gdzie postanowiono utworzyć oddział marynarzy „dla walki o zjednoczenie ziem polskich”. Na czele powołanej wówczas kompanii stanął bosman Adam Białoszyński.

Kiedy wybuchły walki w Poznaniu, 4 Kompania Marynarzy Powstańców pod jego dowództwem zablokowała ogniem zaporowym koszary 6 Pułku Grenadierów Pruskich na Jeżycach, uniemożliwiając jego żołnierzom wejście do walk w centrum miasta. Tego dnia marynarze zdobyli jeszcze koszary Fortu VI i VII oraz Dworzec Główny w Poznaniu, ich dowódca został zaś lekko ranny w głowę. Nie przeszkodziło mu to już 6 stycznia 1919 roku prowadzić swoich podkomendnych do walk o lotnisko na Ławicy.

Po zakończeniu akcji powstańczej w Poznaniu, jeszcze w styczniu 1919 roku, wyruszył wraz ze swą kompanią, liczącą od 300 do 500 żołnierzy, na najbardziej zagrożony front północny. Walczyli o Szubin, Tury, Brońsko i Samoklęski. Najcięższe boje były pod Rynarzewem, tam podczas zdobywania pociągu pancernego został ciężko ranny w głowę.

Po wyleczeniu kontuzji objął funkcję komendanta Dworca Głównego w Poznaniu. W maju 1919 roku został dowódcą III Batalionu 73 Pułku Piechoty w Kępnie, na którego czele walczył z wojskami niemieckimi o wyzwolenie Górnego Śląska, gdzie pozostał do grudnia 1923 roku. 

Kiedy cele wojskowe zostały osiągnięte, zamienił „miecze na lemiesze” i zajmował się prowadzeniem gospodarstwa rolnego należącego do jego żony w Psarskiem koło Kiekrza. W czasie okupacji został wraz z rodziną wysiedlony do Generalnej Guberni, a po powrocie do rodzinnego domu, do śmierci w 1949 roku, prowadził nadal gospodarstwo.

Zobacz także